Broeder spin

Met een grote sprong zat hij ineens naast me op de picknicktafel: een klein springspinnetje waarvan er vele in mijn tuin rondscharrelen. “Hallo spinnetje,” zei ik, “kom je even bij me kijken?” Maar hij had geen aandacht voor mij. Hij liep druk heen en weer langs mijn laptop om daarna even stil te blijven zitten.

“Mag ik een foto van je maken?” vroeg ik. Ik had mijn telefoon onder handbereik en maakte een paar foto’s. Wat een onooglijk spinnetje. Grijs en harig. En ik kreeg hem niet goed scherp. Misschien met de macrolens?

Hij was alweer aan de wandel en het viel niet mee om hem in het vizier te houden. Maar hij bleef wel op tafel.

Ineens richtte hij zich op. Hij bleef roerloos zitten en keek recht mijn kant op. Twee glanzende zwarte kraaloogjes die mij aandachtig leken op te nemen. Pas later vertelde mijn zoon dat springspinnetjes acht ogen hebben. Achter die twee ogen zaten er dus nog zes verborgen! Het kleine spinnetje had mij beter bekeken dan ik hem.

Ik voelde me vereerd.

Ineens vond ik het een prachtig spinnetje. En het verschil tussen groot en klein leek even weg te vallen. Daar zaten we, samen aan dezelfde picknicktafel, twee levende wezens op dezelfde draaiende planeet. Ontstaan uit dezelfde sterrenstof.

“Dank je wel dat ik je mocht fotograferen, broeder spin,” zei ik, voordat hij van de tafel sprong.

Wat een geluk op de vroege woensdagochtend.